Kerstmis

Bij deze wensen we iedereen een gelukkige Kerst en Nieuw...

Zelf hebben we vandaag Kerstavond feest, morgen kerstfeest.
Dan gaan we dinsdag nog es naar Antwerpen en woensdag naar Nieuwpoort voor de collectieve blok.

We hopen tussendoor ook nog es ergens wat te bloggen, maar 't zal niet evident zijn...

Verslage van Kharkov

En ik zeg wel degelijk verslagje, want eigenlijk stelt Kharkov op zich niet veel voor

Behalve dan opnieuw een nachttreinreis heen, een nacht daar en een treinreis terug.
De treinreis heen was de minst aangename van alle treinreizen vorige week.
Die was immers 'platzkarta' bij gebrek aan 'Coupe'...
Dat wil zeggen een 'open' wagon, waar iedereen samen slaapt.
Er zijn wel compartimentjes : 2 bedden beneden, 2 bedden boven en ook op de zijkant 'langs de gang' een bedje beneden en eentje boven. In dat bedje beneden op de zijkant zit zelfs het klaptafeltje vervat :
tafeltje naar omhoog en je hebt 2 'stoeletjes' en een 'tafeltje'...
tafeltje naar beneden en je hebt 1 bedje...

En dan hadden we nog de pech dat er geen enkel onderste bed beschikbaar meer was, behalve zo een bedje langs de zijkant.
En dus lag ons Karentje beneden op zo een bedje en ik boven. Benen strekken dat lukt niet in zo een langs-de-gang bedje, dus je kan je wel voorstellen dat het een gezellige nacht was.

Langs de andere kant, hebben ze dat toch wel vrij goed geregeld die Sovjets:
-je stapt 's avonds op en 's ochtends af
-hoe weinig je ook slaapt, je bent toch nog frisser dan met de wagen
-zo 1 trein neemt wel een duizendtal reizigers mee...
dat is alweer zeker 500 wagens minder op de baan!

Maar goed Kharkov dus...
Daar kunnen we kort over zijn :
Kharkov is een grote industriestad.
Begin vorige eeuw was hij zelfs even de hoofdstad van Sovjet Ukraine.
Kharkov is vooral beroemd om zijn tankfabriek waar ze o.a. de legendarische T71 bouwden.
Op de foto wel een ander iets ouder modelleke...

Verder is er nog wat men hier het grootste plein van Europa noemt (en het is wel groot, ja, al moet ik toch es checken in St-Niklaas), nog enkele goudkoepelige kerken (ze waren er zelfs een nog aan het beplakken met goud), een soort basiliek van Koekelberg en een winkelstraat.

Maar belangrijkst van al natuurlijk : Ahlers Ukraine.
We hebben een zeer hartelijk afscheid van hen gekregen en zelfs kadootjes.
En met Dolf hebben we ook nog afscheid genomen in de lokale brouwerij/kroeg...

Tja, we kunnen niet wegsteken dat we bourgondiërs zijn he...

Op Kharkov en Ahlers Ukraine!!

Verslagje van Kiev

Zoals beloofd vandaag het eerste verslagje, namelijk dat van Kiev...
Even terugduikelen in de herinnering...

Vrijdag 8 december...

Gepakt en gezakt (nu ja, dat viel nog wel mee hoor, Karen had op professionele manier alleen het allernoodzakelijkste mee genomen) naar het station gewandeld. Ik had 2 ticketjes voor een vierpersoonscoupe, maar toen we ongeveer aan onze wagon aankwamen, werden we aangesproken door een conductrice...

Of we niet wouden upgraden naar een 'DeLuxe'... voor slechts 100 hrivna meer.

Natuurlijk wouden we dat.
En zo kwam het dus dat we in een 'DeLuxe' naar Kiev spoorden.
Niet dat dat nu zo bijzonder is, maar je ligt met 2 in een coupé en dat is wel aangenaam.
Geen gesnurk, geen gezaag, lekker je eigen coupé.


Zaterdag 9 december...

Aangekomen in Kiev vonden we na wat zoeken dan toch de metro en gingen we naar ons hotel (heel toepasselijk 'Kiev' geheten). We sliepen zomaar eventjes op de 16e verdieping met uitzicht op de Dnepr en het parlement en het presidentieel paleis. Het uitzicht binnenin was iets minder (voor de kenners : Sovyet-hotel-interieur met een minimale restauratie), maar bij lange niet het ergste dat we ooit meemaakten. En er was een bad en een aparte 'living'. Wel - en dat is eigenaardig voor 'sovyet-hotels' - geen waterkoker.

Het zicht vanuit ons hotel, met beneden dus het parlement... Kiev by night...

Na ons effekes opgefrist te hebben, alweer de metro op, terug naar het station.

Nee, we waren niets vergeten of zo, maar we hadden daar een tourbus gezien.

En dat leek ons wel een lekker luie manier om na een woelige treinnacht de stad te verkennen.

Echt moe hebben we ons niet gemaakt. Integendeel, we dachten dat we vaker zouden mogen uitstappen...

We hadden ook gedacht dat de uitleg van de Russisch talige gids iets interessanter zou zijn. Maar het bleek een fanatiek Christen te zijn... 't was al Orthodox dat er uit kwam. En maar op de kap van de Islam zitten en maar uitleggen dat Christendom toch wel echt superieur is...

Enfin, niet echt ons soort gids dus, maar wel een rondrit door de stad gemaakt, wat ook wel goed was als kennismaking.

Rond de middag zette ons busje ons af in het centrum, aan de oude overdekte markt.

Daar eerst een hamburger gegeten in een Amerikaans achtig cafe.

Dan te voet het centrum verkend.

We wouden een avondje in de opera boeken, maar die avond was er niets interessants.

Dan maar verder naar de Andreyev kerk en dan naar beneden langs de Andreyevskiy spusk.

Het valt ons weer eens op hoe klein Orthodoxe kerken van binnen (en ook wel van buiten) eigenlijk wel zijn.

De Andreyevskiy spusk moet zowat het interessantste straatje van Kiev zijn.

Ze hebben er zelfs een museum voor gemaakt : the museum of one street.

Ze kunnen dan ook bogen op een zeer beroemd bewoner in deze straat : de schrijver Bulgakov.

We hebben zijn huis bezocht en op zijn veranda een theetje gedronken.

Het museum was veruit het beste museum dat ik in de Sovyetunie gezien heb : alle originele artefacten waren in het origineel (natuurlijk) en al de andere (ook wel uit die tijd, maar niet toebehorend aan Bulgakov) waren helemaal in het wit oververfd. En zo maakten ze een prachtige link tussen zijn reële leefwereld en zijn surrealistische literaire wereld.

De Andreyevskiy spusk is ook zowat het enige kleine kronkelende gezellige straatje dat we zagen.

De rest zijn brede boulevards waar een koude wind door jaagt.

Vandaar dat we Kiev ook niet zo heel bijzonder vonden.

's Avonds hebben we dan de Maidan (het plein waar de oranje opstoot plaatsvond) en de aangrenzende winkelboulevard Kresjatik bezocht. Daar vonden we zelfs niets deftigs om te eten en zijn dan maar naar ons hotel teruggekeerd.

De volgende dag vol goede moed naar wat eigenlijk wel de mooiste plek in Kiev is : de Pesjerska Lavra... Een zeer groot klooster. Het was gesticht ergens in de 11e eeuw toen de eerste monniken in de rots een grot uithouwden voor meditatie. Later is het gegroeid. Vooral boven de grond, maar ook onder de grond is er heel wat catacombe bijgekomen. En die werden later ook gebruikt als catacombe. Je kan er nu nog enkele paterkes bewonderen die al 700 jaar in goede staat bewaard zijn. En dat zonder mummificatie... een echt mirakel naar het schijnt.

Er is ook nog niet echt een sluitende wetenschappelijke verklaring voor, maar ik gok op een microklimaat. We hebben immers hetzelfde verschijnsel al eens gezien in een grot in Dunhuang, China.

Het mooiste aan het klooster zijn eigenlijk de mooie en pas recent gerestaureerde kerken.

Het was jammer genoeg wel een beetje mistig, zoals je kan zien.

En ook de engelstalige gids was een zeer bekwame...

Verder hebben we nog enkele kerken bezocht en dan de trein op naar huis.

Dat was dan Kiev in een blitzbezoek...

Geduld is een schone deugd

Ja, mannekes en vrouwkes, ge gaat nog effe geduld moeten hebben...
De laatste week is ontzettend druk geweest, vandaar...
Intussen ben ik jullie al verschuldigd :
- een verslag van Kiev
- een verslag van Kharkov
- een verslag van afscheid van mijn collega's
- een verslag van Kerstfeestje Karens collega's
- een heleboel foto's...

Dat proberen we dus nog deze week in orde te krijgen.
Naast afscheid nemen, losse eindjes aan elkaar knopen, inpakken, een kerstkwis in elkaar steken, denken over kadootjes, ...

Uitstel is geen afstel

Ja, belofte maakt schuld...

En we hadden beloofd om een verslagje over Kiev te schrijven.
En toch zal dat even moeten wachten.

Ik heb het immers nogal druk op het werk.
En de foto's zijn nog niet in de computer geladen of op het web gezet.
En vanavond gaan we alweer de trein op naar Kharkov.
En we keren pas vrijdagmorgen terug.

En dus is de kans groot dat er deze week niet veel geblogd zal worden.

En bij deze excuses daarvoor...

De Sint vs Ded Moroz

De Sint is ook een beetje in Odessa geweest.
Een beetje, want hier kennen ze natuurlijk geen Sinten, geen chocopeeten, en gelukkig had papa nog wat lotusspeculoos achtergelaten in augustus...

Ze kennen hier wel een soort sinterklaasachtig/kerstmanachtig figuur, maar bij hen komt die op nieuwjaar en die heet 'Ded Moroz' - vadertje vries in het nederlands. Voor de rest ziet hij er ongeveer als een kerstman uit, maar met een minder dikke buik. Hij brengt - samen met zijn 'sneeuwvlokjes' (elfachtige figuurtjes) lekkers aan de kinderen. Compleet met verkleedpartijen en al. Het hoeft niet gezegd natuurlijk dat dit - net als sommige sinten bij ons - voor veel vaderkes vries een goede gelegenheid is om 'nen druppel' te drinken. En gezien Ded Moroz zijn naam niet gestolen heeft, en het rond die tijd nogal koud is in de Sovjetunie, kan men ietwat later op de avonden rond nieuwjaar altijd wel een paar rode mutskes naar huis zien waggelen.

Maar op de keper beschouwd valt het hier in Odessa met dronkenschap al bij al nog wel mee. Of de strengere verkeersregels of de steeds stijgende prijzen of de nieuwe populariteit van bier ipv vodka daar nu de oorzaak van zijn, dat weet ik niet...

Enfin, als afsluiter : morgenavond gaan we voor onze Sint een weekendje naar Kiev.
Je leest het wel maandag!

De vuilbakken doen

'Ik ben nog zo arm niet dat ik de vuilbakken moet doen hoor!'

Dit is een vaak gehoorde zegswijze in Odessa. En helaas is het tegendeel maar al te vaak te zien.

Ik denk dat onze vuilbak elke dag gemiddeld door 5 verpauperden doorzocht wordt op zoek naar eten, iets bruikbaars of iets verkoopbaars.

De schokkende overgang van Sovjet Unie naar het wilde kapitalisme en banditisme, heeft niet enkel een aantal mensen stinkend rijk gemaakt, maar heeft ook een hele waaier anderen (arbeiders, gepensioneerden, mensen met tegenslag) in extreme armoede geduwd.

Dat is zowat de meest gehoorde klacht van eenieder die in de Sovjetunie geboren is : 'Toen hadden we tenminste zekerheden... Nu is niets nog zeker!'

Verjaardagsfeestje met de collega's van Karen

Zoals Karen hieronder al schreef, hebben we ook een feestje gehad met haar collega's ter ere van mijn verjaardag. Ik ga het niet uitgebreid beschrijven, maar we hebben dus gekookt, ge-ballon-voetbald, lekker gegeten en naar onze trouw DVD gekeken.
En tegen dan waren de kindjes moe en gingen de collega's naar huis.

Hier nog een fotooke :

in de wijzers van de klok : Karen, Kristina, Christoph, Olga, Boris, Sasja

Nog eens een langere blog van Karen

Dag iedereen,

Het is weer een hele tijd geleden. Maar net zoals de vorige keer is er eigenlijk niet zoveel spectaculairs gebeurd. Behalve dan de normale dagelijkse dingen.
Alhoewel ik er misschien wel enkele kan vinden die toch iets specialer zijn dan de andere.
Denk, denk,...
Uitnodigingen:
1) We zijn nog een keertje uitgenodigd geweest om nij een collega te gaan. Meerbepaald Olga, een collega van bij Karen op het werk. Ze is getrouwd en heeft een dochtertje. De echtgenoot was er niet. Hij heeft een eigen truck en daar moest dringend aan gesleuteld worden. Maar later die avond is hij er dan toch doorgekomen. Hele aardige mensen en lekker eten.
2) Op een zonnige maar koude zondag zijn we ook uitgenodigd om bij Natalja en haar dochter te gaan eten. Dit is de boekhoudster van Ahlers Odessa. Het was heel erg gezellig en ook heel lekker. Maar veel meer kan ik eigenlijk niet vertellen want alles verliep in het Rusisch. Het eerst uur heb ik heel wat verstaan maar het volgende uur was ik echt moe en ging het echt niet meer. Maar als er nog info ontbreekt zal Fre die hier wel even snel toevoegen.
Free - veel valt hier niet aan toe te voegen. Behalve dan dat we naar de dvd van de trouw gekeken hebben en ze vonden dat wel amechtig interessant.

Het bezoek van Christoph:
Op vrijdag 24 oktober kregen we een tijdelijke gast. Christoph van Duitsland kwam even voor 10 dagen op bezoek. Het was wel leuk en hij heeft ook wel heel wat van de stad gezien. Op zaterdag zijn we samen naar het aquapark getrokken. Een gewoon groot zwembad eigenlijk maar het water was er toch wat warmer. Er waren ook goede douches, en bij gebrek aan water thuis waren die toen nog wel heel welkom. Op zondag zijn hij en Fre dan op een literaire tour vertrokken doorheen Odessa. Blijkbaar zijn hier heel wat bekende Russische schrijvers geboren. De gehele tour duurde 3 uur. En aangezien Christoph Literatuur heeft gestudeerd aan de unief, was dit voor hem wel een hoogtepunt natuurlijk. In de namiddag zijn we dan nog eens samen naar de Catacomben vertrokken. Toen heeft ook de nieuwe Canadese collega van op mijn school er zich bij angesloten. Eigenlijk heel toevallig. Karen zag hem plots lopen en toen werd verteld dat wij niet zouden vertrekken als we niet nog een geinteresseerde bijvonden, werd hij algauw van de straat geplukt. Maar hij had ze toch nog niet gezien, en vond de prijs ook niet te veel. Deze keer hebben we de uitleg gekregen van een familielid van een vroegere partisaan. Heel erg interessant, maar ook weer heel erg anders.
Voor de rest heeft Christoph heel wat bezoeken alleen gedaan, omdat wij nog steeds een gewone werkweek voor de boeg hadden.

Eindelijk terug water:
De Oekrainers hebben ons op verscheidene plekken laten schrikken. Eerst kwamen ze op vrijdag 24 oktober vragen naar de staat van het water, ze gingen er wat aan doen zeiden ze.
Dat hebben ze dan ook gedaan... Positief voor de linkerkant van het gebouw, en een heel ander verhaal voor de rechterkant. Links kreeg plots weer sterk stromend water...maar rechts kreeg plots geen water meer. Aangezien we in de namiddag naar de luchthaven gingen konden we het dus pas later die avond consateren. Een heel weekend hebben we zonder enige druppel zater gezeten. Gelukkig hebben we aardige buren, en mochten we daar grote flessen water vullen. Na heel wat "aardige" telefoontjes kwam Fre te weten dat hij er ofwel zelf iets mocht aan doen, ofwel moest wachten tot maandag als ze terugkwamen. Volgende probleem dat zich stelde was, er was geen enkele sleutel meer om in de kelders te komen. De werklieden hadden die meegenomen. En die werkten natuurlijk niet op zaterdag, die zijn zelfs niet te bereiken op zaterdag. Nog enkele "aardige telefoontjes" volgden, maar toen is er toch besloten te wacht op maandag. Op maandag kwam er plots tot onze grote verbazing weer water uit de kraan, een kleine straal maar toch iets. En wonder boven wonder op dinsdag slaagden we er in om terug onze eerst douche te nemen thuis. En tot nu toe kunnen we dat nog steeds!
Ook de twee verzakkingen van ongeveer een meter en een half zijn hersteld in onze straat. Je krijgt er schrik van hoe snel ze plots kunnen werken, angst voor hartaanvallen en psychische dramas.

Internet thuis is weer helemaal naar de knoppen.
Dit is dan weer iets dat weer helemaal naar de knoppen is. Het heeft welgeteld 3 dagen gewerkt en is dan weer spontaan in staking gegaan. Fre heeft besloten een gele briefkaart in te sturen om ze daar een djoef op hun muile te gaan geven. Ze zijn er helemaal niet vriendelijk en zijn bijna onmogelijk te bereiken. Als je ze dan toch een uur aan de lijn krijgt, lossen ze niks op. Dus gevolg, wij zijn helaas slechts in staat om slechts enkele keren ons emails te checken per week, dus alvast een sorry voor late antwoorden.

Verjaardag Fre!
Dat verslag laat ik hem liever typen, vind het een beetje vreemd als dit van mij komt.

Bijzonderheden op Karen haar werk?
Neen niet echt, voor de laatste dagen ben ik ingenomen om eem Kerst en nieuwjaarsfeestje te organiseren voor de leerkrachten en dan voor de jongste leerlingen. Gelukkig krijg ik bij beiden hulp. Maar dat is het zowat.

Bijzonderheden op Fre zijn werk?
De grootste bijzonderheid die ik daar kan vertellen is misschien wel dat Fre vanaf volgend jaar bij een ander bedrijf zal werken. Het blijft een zelfde soort bedrijf, maar een andere bestemming. Vanaf volgend jaar zullen we met ons gezinnetje naar Shangai vertrekken. Dat zal voor enkele jaren zijn. maar vrees niet we komen nog steeds twee maal per jaar terug naar Belgie, en mocht het nodig zijn, voor speciale gelegendheden, wel eens een keer extra.
Maar wie hier meer vragen over heeft stuurt misschien best eens een persoonlijk mailtje. We geven dan met plezier nog wat meer info aan de hand van jullie vragen.
Extra nota: We hadden reeds aan enkele mensen gezegd dat als we terug zouden gaan naar china, we na een jaar daar te hebben gewoond, we nog eens een groepsreis zouden organiseren. Maar deze keer dan rond Shangai. Nu dat zal helaas twee jaar zijn, want in 2008 hebben ze daar olympische spelen en dat zal de prijzen in juli heel wat doen stijgen. Maar hierbij beloven we wel al dat we het zullen trachten te organiseren voor de zomer van 2009 in juli. Dus wie nu al met zekerheid weet dat hij mee wil, kan nu al sparen...

Ziezo, ik heb toch weer heel wat woorden op papier gekregen. Of het interessant was dat weet ik niet. Maar jullie hebben nog steeds de vrijheid stukken over te slaan, of de hele boel te deleten. Voor wie het toch wel interessant vond, ik zal trachten nog zeker een verslag te schrijven voor we hier op 22 december er de brui aan geven.

Vele groeten
Karen en Frederik

Nog een kadootje uit Iran

Zie ginds komt de stoomboot uit... Iran weer aan.

Ja, we zijn nog eens genomineerd als Owner Protecting Agent voor een Iraans schip in Odessa en Illyichevsk. Eigenlijk is dat best wel leuk.

Je komt dan in contact met echte mensen uit Teheran, met kapiteins en douane, met agenten en cargo owners... het is gewoon een fijne drukke tijd.
En natuurlijk moeten er allerhande problemen opduiken die dan weer opgelost moeten worden.
We staan dus weer onder stoom de komende 2 weken.

Ik had eigenlijk graag ook nog wel eens op bizz trip naar Iran geweest, maar dat zal niet voor binnenkort zijn. Ik wou nu wel eens uitvinden hoe het leven er daar in die zogeheten 'schurkenstaat' echt aan toe gaat. De ervaring leert dat 'schurkenstaten' vaak nogal het omgekeerde zijn. En mensen uit Ahlers hebben me inderdaad al gezegd dat Teheran een ontzettend grote en ook wel moderne stad is.

Dat had ik dus graag eens gezien, maar het zal voor een andere keer zijn he.

Voorlopig stellen we ons tevreden met het bezichtigen van een Iraans schip :-)